Tegenzin overwinning

Ken je van die feestjes? Waar je niet veel zin in hebt, maar toch even langs wilt gaan? En achteraf blij bent dat je bent gegaan. Dit weekend had ik twee van dit soort feestjes. Op voorhand zag ik er tegenop, maar beide gaven me veel voldoening (lees: veel dutjes in de zetel)

Het begon op vrijdagavond met een feest van mijn werk. Of laten we bij het echte begin beginnen. Het begon op vrijdagochtend eigenlijk al. Veel drukte op kantoor. De sfeer werd al meteen gezet door een paar scherpzinnige opmerkingen. Een voorbode van een gezellige dag op kantoor.

Ik had eigenlijk niet veel zin in het feestje van het werk.

Ik loop namelijk dit weekend de 10km van de Natuurlopen in Lier. Samen met mijn kine Tom en Corinne (van mijn trainingsgroep). Ik wil me goed voorbereiden op de loopwedstrijd. Daarbij past in mijn ogen geen feestje. Rust, benen omhoog en vroeg in bed. Dat is ideaal.

Maar de sfeer op kantoor bracht me in een andere stemming.

Ik besloot toch te gaan. Op moment dat ik deze woorden uitsprak, wist ik dat het anders zou uitdraaien. Ik sprak deze woorden al vaker uit. Even vaak verbrak ik deze woorden. Muziek. Gezelligheid. Reden om te lachen. Later thuis dan gedacht, maar zo blij dat ik een avond goed heb gelachen.

Normaal gezien is lang slapen in het weekend tot 8 uur. Ruimte genoeg om te ontbijten, stretchen, warme kleding te pakken en na te denken over race-strategie. Maar ik besloot langer te blijven liggen.

Slecht plan. Mijn schema om zeep.

Ik kwam te laat uit bed. Last minute besloot ik om Corinne op te pikken. Ik vergat dat ik ook nog mijn daginschrijving moest doen. In de auto belde ik Tom of hij me in kon schrijven. We spraken af op het piste van de start.

Racen naar Lier. Auto snel parkeren. Rennen naar de start

Op zoek naar Tom tussen tientallen lopers. Door de luidsprekers werden de lopers van de 10km gesommeerd aan de start.

Maar waar is Tom? Hij heeft mijn startnummer!

De omroeper meldt nu dat het nog maar 1 minuut tot de start is. Tom loopt nu net zo gestresst rond als ik. Waar zou hij nu gaan staan om te te vinden? Ik loop naar de start en plots komt Tom langs me heen gespurt. “Tom!” roep ik en gelukkig ziet hij me. Snel mijn nummer opspelden.

Pang! Daar is het startschot al!

Voor de recreatieve loper is de Natuurloop van Lier een leuke reeks van evenementen om de winterconditie op peil te houden. Ik koppelde er natuurlijk weer een doel aan. De afgelopen weken/maanden liep ik veel. De Ironman in Mont Tremblant drukte me met de neus op de feiten. Lopen móet beter. De Natuurlopen in Lier zijn voor mij testmomenten van voortgang.

Ik zoek bevestiging van mijn trainingen.

Mijn voorbereiding vandaag was ver van optimaal, maar we zijn van start! Ik volg Tom. Op zijn snelheid breek ik mijn record zéker. Dit lukt me voor de eerste 2km. Daarna moet ik lossen. Te hoge hartslag. Bang dat ik het geen 10km volhoudt. Ik laat mijn tempo iets zakken. Dit voelt direct natuurlijker. Ik merk hoe rustig het is tussen alle lopers. Wat gesnotter, wat pogingen tot gesprekken die strandden in gehijg en uiteindelijk stilte.

Alleen maar de voetstappen op de grond en de ijzige kou langs mijn oren.

Ik geniet van de mooie omgeving. De rust om me heen. Ik loop snel. Mijn hartslag is behoorlijk hoog. Toch kijk ik om me heen. Ik snuif de omgeving in me op. Mijn voetstappen werken ritmisch. Ik raak in een flow. Na 6km begin ik te rekenen. Ben ik op de goede weg om mijn persoonlijk record te verbeteren? Door het rekenen verlies ik mijn tempo uit het oog. De pieptoon van mijn Garmin geeft me de feiten. Laatste KM in 5:06.

Ik moet versnellen

Ik begin opnieuw te rekenen. Dit heeft weer een averechts effect. Volgende km in 5:10. Damn, opnieuw rekenen. Nee! Stop rekenen, lopen! Nog 4km te gaan, dus nog 1 á 2 kilometer voordat ik alles eruit pers tot de finish. Nog 3km en als ik nú niet aanzet haal ik nooit meer een goede tijd.

Maak grotere stappen, hoge knie-inzet, armen goed gebruiken.

Ik begin in te lopen op wat lopers die me eerder inhaalden. Ik herken de omgeving: het einde is in zicht. Nog een stuk langs het water. De brug over naar de ingang van de atletiekvereniging.

Nog een rondje rond de piste.

Nóg een keertje aanzetten, nog een paar meter extra, niet opgeven. Ik kom over de finish op 48:47. Licht teleurgesteld bekijk ik mijn tijd. Ik zet mijn Garmin stil, pak wat te drinken en lever mijn rugnummer in.

Tot mijn grote verrassing hoor ik twee andere toontjes van mijn Garmin komen. Ik bekijk mijn Garmin. Ik zet twee nieuwe records. Mijn snelste 5km en 10km. 47:34 is mijn nieuwste snelste tijd! Ondanks een brakke voorbereiding, ondanks de koude omstandigheden, ondanks het íets te late feestje de dag ervoor en dankzij mijn focus op lopen de afgelopen weken loop ik hier sneller dan ooit te voren.

Moedigt dit aan om door te gaan? Ja! Biedt dit mogelijkheden om nog sneller te worden: Ja! Heb ik hier weer uit geleerd: Zeker. Beter voorbereiden. Op tijd vertrekken. Vertrouwen en geduld hebben in het programma dat me naar betere loopprestaties leidt.

Dit record pakken ze me niet meer af.

About davidprinsengeerligs

Over-enthusiastic triathlete and blogger. Writing about triathlon training, nutrition and living as a vegan athlete.

3 Responses

Laat een reactie achter bij davidprinsengeerligs Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.