Voornemens

Ik onderschat hoeveel tijd ik nodig had voor rust na de Ironman Mont Tremblant. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. De maandenlange training eisten hun tol.  Voor de derde keer schreef ik op Instagram dat ik starte met trainen. Het leverde me een scherpe opmerking van mijn fysiotherapeut op: “Ga je nu alwéér opnieuw beginnen?” Betrapt! Waarom starte ik niet opnieuw met trainen?

Ik ben overtuigd dat het menselijk lichaam meer aan kan dan we denken. Ik ben ook overtuigd van een goede training-rust balans. Succesvolle mensen in de sport en bedrijfsleven weten perfect wanneer ze zichzelf kunnen pushen. Wanneer ze pas op de plaats moeten maken.

Tijd pakken om de batterijen op te laden voor de volgende periode van presteren.

Tijd nemen om te spenderen met vrienden en familie. Ik zie mezelf absoluut niet als succesvol atleet. Dit principe geldt voor iedereen. Periodisering is een fenomeen uit de sport, maar is van toepassing op veel meer facetten in ons leven.

 

Voor de buitenwereld lijkt het vaak dat mijn energie onuitputbaar is. Dat mijn dagen bestaan uit 26 uur. Feit is dat ik de laatste maanden veel van mezelf heb geëist. Mijn agenda is gevuld als proces management consultant, bijberoep als hockeytrainer/coach en het trainen voor een Ironman. De decompressie na het volbrengen van mijn missie was groot. Ik worstel om weer te trainen.

Mijn levensstijl heeft ook impact op de levens van mensen rond mij.

Niet alleen positieve impact in de vorm van motivatie of bewondering. Ook negatieve impact. Ik mis feestjes. Kom te laat op verjaardagen. Zeg last minute af. Mijn prioriteiten liggen bij trainen en rusten. Dit heeft een grote impact op mijn sociaal leven. De laatste maanden vereffende ik die rekening. Late avonden met vrienden. Feestjes bezoeken. Bezoekjes aan mijn ouders. Joris, Lies, kleine Julie en Tine rondleiden door Antwerpen voor een weekend.

Laatste reden waarom mijn interne vlam op een laag pitje stond?

Ik heb de tijd genomen om nieuwe doelen te stellen voor volgend seizoen. Iets wat me tegelijkertijd laat sprankelen van enthousiasme én rillen van angst. En ik vond zo’n nieuwe uitdaging. Met mijn drukke agenda kan ik niet trainen voor een volledige Ironman als hoofddoel. Mijn agenda op het werk en het hockey zitten overvol. Dus kies ik ervoor om op 19 mei 2019 Ironman 70.3 Barcelona te racen. Doel: een half uur van mijn PB schaven.

Dát geeft me nieuwe energie!

Hoe kom jij uit je motivatie-dip? Wat geeft jou nieuwe energie? Laat het me weten in de reacties.

Geef een reactie