Eigenwijsheid

Regelmatig krijg ik de vraag: Hoe ben je hier gekomen? Wat motiveert je om triatlons te doen? Hoe houd je de trainingen vol? Hoe kan je het allemaal combineren? Mijn voornaamste handlanger: mijn eigenwijsheid.

In november 2014 kocht ik een koersfiets. Niks fancy, maar een degelijk aluminium exemplaar bij de Decathlon. Ik wilde fietsen een kans geven, nadat ik die zomer mijn carrière als veldhockey keeper beëindigde. In de maanden die volgde werd ik niet bepaald fitter. Ik trainde altijd 3 à 4 keer per week, maar nu slechts sporadisch. Daar tegenover staat een voorliefde voor zoetigheden. Die paste zich niét aan mijn nieuwe bewegingspatroon.

Mijn nieuwe vriend op twee wielen is de oplossing.

Ik was nog niet gebeten door de fiets microbe. Ik kon me niet voorstellen dat een sport zonder bal en competitie me voldoening kon brengen. Urenlang rondfietsen: is dat nu zo leuk?

Een maand na de aankoop van mijn fiets werd ik ontslagen.

Ik zat ineens thuis, met zeeën van tijd. Ik moest iets doen. In een opwelling zocht ik een route op internet, pompte de banden van de koersfiets op en maakte een account aan op Strava. De volgende dag vertrok ik met mijn stalen vriend voor een ‘tochtje’. We hebben het hier over December. Koud. Wind. Kans op regen. Toch stapte ik op mijn fiets.

Eigenwijs. Ik ben mezelf die dag 100x tegengekomen…

Bij gebrek aan goede koerskleding, gels en repen was mijn voorbereiding slecht. Mijn kledingkeuze dramatisch. Dat is zwak uitgedrukt. Mijn eigenwijsheid zorgde ervoor dat ik geen extra laagje had aangedaan. De straffe wind blies direct door mijn kleding. Terugdraaien? ‘Niet doen’ zei mijn eigenwijsheid. ‘Dit komt wel goed na mijn opwarming’.

Maar het kwam niet goed.

De heenweg was nog het beste van de tocht. Na een korte stop in Essen begon ik aan de terugweg naar Antwerpen. De wind stond nu recht in mijn gezicht. Ik had wind mee gehad. Mijn plannen om op te scheppen over mijn waanzinnige fietsbenen konden de prullenbak in. Zeker toen mijn twee peperkoeken op waren. Ik zie hem nog staan. Gewapend met een gigantische hamer. BAM! De man met de hamer maakte pudding van mijn benen. Mijn moraal zakte tot in het puntje van mijn klikpedaal. Ik viel stil. Geen geld op zak, geen eten, geen drinken en nog 30km te gaan. Naar huis harken dan maar. Er zat niets anders op.

Hoe kon ik toch zo eigenwijs zijn?!

En laten die 30km nu exact de kilometers zijn waarom ik nu hou van fietsen. De wedstrijd tegen jezelf. Het is jij tegen jezelf, de elementen, het asfalt, de hongerklop, en de neiging om op te geven. De tweestrijd tussen je duivel en je engel. Goed of slecht, stoppen of doorgaan. Het was tijdens die 30km dat ik de rust vond om na te denken over de recente gebeurtenissen in mijn leven. Wat kon ik anders doen tijdens het oneindige afzien naar huis. Hoe ben ik hier terecht gekomen?  Wat wil ik doen?  Hoe ga ik dat bereiken?

Het is tijdens die 30km dat ik ontdekte het fenomeen flow. Je één bent met de weg voor je uit, je ademhaling en het geluid van de derailleur. Pedaalstrook na pedaalstrook als ritme. Dit ritme werkt hypnotiserend. Langzaam raak je in een flow.

Rust in je hoofd, geen besef van tijd en afstand.

Gedachten schieten door je hoofd. Het gaf me tijd na te denken over mijn toekomst. Creatieve ideeën kwamen in me op. Nog nooit was ik zo blij om thuis te komen. Een douche. Een hapje eten. Een dutje in de zetel. Daarna startte ik de plannen die ik had gemaakt in die laatste 30 kilometer.

Mijn eigenwijsheid brengt me veel goeds.

Anders had ik nooit deze fiets gekocht. Anders ging ik niet in dit weer een fietstocht maken. Anders wist ik niet wat de flow is. Wist ik niet dat fietsen mijn nieuwe passie is. Zonder eigenwijsheid was ik mezelf niet tegengekomen. Juist dát laatste had ik nodig om tot nieuwe inzichten te komen:

De fiets is de oplossing. Wat is jouw oplossing?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.